Home   Pakket-informatie   Levering en Verzendkosten   Contact   Links   Inspiratie   Nieuwsbrief  
 
 

Zeepkettingen maken / Geschiedenis van zeep

Geschiedenis

Het eerste bewijs voor het gebruik van zeep is bijna vijfduizend jaar oud en stamt uit Babylon. Een cilinder van klei uit 2800 v.Chr. bleek een zeepachtige substantie te bevatten. Bovendien werd er een Babylonisch kleitablet van 2200 v.Chr. gevonden waar een zeepformule op staat beschreven. Ook de Oude Egyptenaren gebruikten regelmatig zeep, waarbij de oliën van zowel dierlijke als plantaardige afkomst waren.

Romeinse plattelandsvrouwen zouden de reinigende werking van zeep bij toeval ontdekt hebben. De klei van de oevers van de rivier de Tiber bleek te helpen bij het schoonmaken van hun was, doordat het vermengd was met dierlijk vet en as. Deze waren afkomstig van de tempel van de berg Sapo, waar dieren ritueel werden geofferd. Het hemelwater voerde de vet- en asresten mee naar de Tiber aan de voet van de berg.

Toch duurt het lang voor zeep gemeengoed wordt. In 1672 stuurt een Duitser een doos Italiaanse zeep naar vrouwe Von Schleinitz, vergezeld van een uitvoerige gebruiksaanwijzing hoe zij met dit kostbare goed moet omgaan.

Tot 1853 gebruikt de Britse overheid zeep als melkkoe: voor elk pond zeep belanden drie stuivers in de staatskas – alleen rijkelui ruiken lekker. De belastingambtenaren verzegelen 's avonds de deksels van de zeeppannen om illegale productie –zogenaamde zwarte zeep– te voorkomen. Pas aan het eind van de negentiende eeuw verklaart een Duits chemicus, Justus von Liebig, dat de hoeveelheid zeep die een volk gebruikt een goede maat is voor de welvaart en beschaving ervan. De wasbeurt blijft niet langer beperkt tot de zaterdagavond.

Zeep werd tot de Tweede Wereldoorlog veel als schoonmaakmiddel gebruikt, maar gedurende de tweede helft van de twintigste eeuw is zeep bijna geheel verdrongen door andere detergenten zoals natriumdodecylsulfaat (ook wel natriumlaurylsulfaat genoemd).


 



Geen producten aanwezig